Al 32 jaar loopt Paul van Deutekom over de gangen van het Willibrord Gymnasium. Als docent aardrijkskunde heeft hij generaties leerlingen zien komen en gaan en talloze herinneringen verzameld.
Eén moment staat hem nog altijd helder voor de geest: zijn sollicitatiegesprek. “Het was midden juli, bloedheet,” vertelt hij. “Na een halfuur was het gesprek klaar. Ik kwam thuis en vijf minuten later werd ik al gebeld: ik was aangenomen.” Later hoorde hij dat er gevraagd werd waarom hij was aangenomen. De toenmalige rector zou hebben gezegd: “Die meneer van Deutekom kunnen we wel aannemen, want die lult iedereen plat.” Paul kan er nog steeds om lachen. “Dat vergeet je nooit meer.”
Hij heeft veel meegemaakt op school. Hij zat in de MR, hield zich een tijd bezig met PR en verscheen meerdere keren in de krant als docent aardrijkskunde. Toen hij op het Willibrord startte, werden er Griekse Weken georganiseerd. Hierbij werd de gehele school getransformeerd naar een Griekse wereld. “Die weken waren schitterend. Leerlingen en docenten werkten samen om er iets bijzonders van te maken. Er kwamen zelfs dansgroepen uit Griekenland om hier op te treden.”
Die bijzondere sfeer is nog steeds voelbaar op school. “Het is een speciale school, vooral door de manier waarop mensen met elkaar omgaan. Kleinschaligheid klinkt als een open deur, maar het is echt een kracht van onze school. De afstand tussen docenten en leerlingen is hierdoor een stuk kleiner.” Hij noemt het een gezellige school waar je je snel thuis voelt, of je nu leerling bent of docent.
Je bent hier onderdeel van het geheel. Het Willibrord Gymnasium is meer een gevoel, het sentiment en de ziel die in de school zit. “Ik ben een kritisch baasje, dus als ik het niet leuk genoeg had gevonden, was ik al lang weggeweest”.
En als hij ooit van functie zou moeten ruilen? Dan zou hij kiezen voor gymdocent. Het lijkt hem leuk om voetbalteams te begeleiden. “Dat is de leukste functie,” zegt hij. “Naast docent aardrijkskunde natuurlijk.” 😉
